
De zachte kunst van het ontwaken
Terwijl de eerste groene scheuten door de aarde breken en de dagen langer worden, nodigt maart ons uit om uit onze wintercocons te voorschijn te komen.
Terwijl de eerste groene scheuten door de aarde breken en de dagen langer worden, nodigt maart ons uit om uit onze wintercocons te voorschijn te komen.
We praten in februari veel over liefde, het geven, ontvangen en zoeken ervan. Maar wat als we even stilstaan en vragen: Hoe vaak geef ik liefde aan mezelf? Niet in de vorm van beloningen of prestaties, maar in de stille momenten. In de manier waarop we naar ons lichaam luisteren, onze gedachten verzachten, en er voor onszelf zijn, zelfs op moeilijke dagen.
Nu de confetti is neergedaald en de laatste slokjes champagne in de glasbak zijn beland, de kater is verdwenen en de feestjes en vuurwerkshows inmiddels zijn opgeborgen tussen honderden andere foto's op je telefoon, bevinden we ons in een moment van overgang.
Geluk is niet iets wat we vinden in externe dingen of in toekomstige doelen. Het is een staat van zijn, geworteld in onze verbinding met onszelf.
Tijdens een Ayurvedische behandeling voor mijn chronische rugpijn ervoer ik een diepgaand ontwaken. Op dat moment besefte ik wat er ontbrak in mijn zelfzorgpraktijk. Het was geen nieuwe routine of discipline, maar een diepere, zachtere vorm van zorg---koestering!
In yoga spreken we vaak over stroom, beweging en ademhaling, die ons allemaal herinneren aan de vergankelijke aard van het leven. Vergankelijkheid, of Anitya in het Sanskriet, is een kernbegrip in de yogafilosofie. Het leert ons dat alles—onze gedachten, emoties en zelfs onze lichamen—constant in verandering is. Net als de ademhaling komt en gaat alles.